پیش از واپسین پاک نویس

اشاره: از گذشتههای دور تاکنون، در بین مشاغل اداری و دیوانی، «منشیان» و «مستوفیان» مقامی درخور توجه داشتهاند. «منشی» نویسنده و دبیری را گویند که احکام، دستورات ادرای و بایستههای اخلاقی و اجتماعی را کتابت میکند و «مستوفی» وظیفهی محاسبه و ثبت امور مالی و خزانهداری را بهعهده داشته و به معنی محاسب و متصدی امور مالیاتی یک ناحیه، حسابدار و دفتردار خزانه است. در کتاب «مقامات حریری»[1]، نوشتهی قاسم حریری (446- 516 ه.ق) در «مقامهی فراتیه»، فرازی به برتری و ارجحیت کار «اهل انشا» و «اهل استیفا» اختصاص یافته است که در ذیل نقل میگردد. ... درحالیکه ما در انواع سخن از قبیل سخن جدی و شوخی [و مزاح] پیش از واپسین پاک نویس...

سال هزار و سیصد و عشق و شباب و مستی بود. با دوستم – جناب ایلیا- قرار گذاشتیم در ماه مبارک رمضان از دل و چشم و اعمالمان مراقبت کامل کنیم و بهرهی کافی و وافی ببریم. شبها از ساعت یازده تا یک شرححال عارفان سوختهدل و وارسته را میخواندیم. عجب حال خوشی داشتیم. ایلیای عزیز میگفت: «احساس میکنم خدا به من نزدیک و نزدیکتر میشود. دعایم به استجابت نزدیک است. میتوانم کرامت هم بزنم!» + نوشته شده در سه شنبه نهم خرداد ۱۳۹۶ساعت توسط علی اکبر عباسیان | پیش از واپسین پاک نویس...

دلت تنگ دیدار دوستی همدل و همزبان میشود و خود را به کوچهی پیچدرپیچ میسپاری. گاهی آهی و زیر لب نجوایی، ترانهای و بیشتر سکوت ترجیح دارد. چراغ مسجد نُقلی و خودمانی لوتیهای خیابان شهید قادری محلهی امامزاده قاسم شمیران روشن است. دقالباب میکنی و یاالله میگویی و سلامی و علیکی. مُهر برمیداری و در گوشهای نماز میگزاری. تشهد را میگویی و به سلام که میرسی، دستی در یک سینی روحی قدیمی کوچک، یک چای در استکان کمرباریک برایت میگذارد. سید مرتضاست. غزلی از حافظ را زمزمه میکند... + نوشته شده در سه شنبه نهم خرداد ۱۳۹۶ساعت توسط علی اکبر عباسیان | پیش از واپسین پاک نویس...